Met het eindejaar in zicht polsen we bij de twee top-dj’s naar het toverrecept voor het enige echte knalfeestje.

 

Van knalfeestjes gesproken: 2017 leek voor jullie één groot knaljaar.
 

Ras: “We hebben een aantal prachtige ervaringen gehad: Rock Werchter, Tomorrowland, … Op Tomorrowland stonden we op Radio Ultra Modern, zeg maar het ‘zot podium’. Tomorrowland is een dancegebeuren, maar de organisatoren beginnen te variëren in hun programmatie. Veel mensen willen het gewoon eens meegemaakt hebben en hebben niet altijd voeling met de dj’s die er geprogrammeerd staan. Na een halve dag louter beats wil men wel eens wat afwisseling. Wij waren dan ook goed gecast.”

Schele: “Op Werchter stonden we via Studio Brussel in de Brewery, boven in een uitkijktoren. In het begin vraag je je af of er wel interesse zal zijn. Aanvankelijk dachten we dat we voor een aantal diehards speelden die daar altijd rondhingen, maar dan merk je na onze set toch dat het publiek weer uitwaaiert en dus heel bewust voor ons gekozen had. Dat streelt het ego dan wel.” (lacht)

 

Is het kleinere, plaatselijke event dan niet langer jullie natuurlijke habitat?
 

Ras: “Klein of groot maakt ons eigenlijk niet uit, zolang de sfeer maar goed zit en de platendraaiers werken. Wij blijven in ieder geval ons volkse karakter koesteren. Wij hebben inmiddels ook al zeven keer op Laundry Day opgetreden. We zouden dan kunnen overwegen om een beatselectie te maken, maar dat is een valstrik waar we niet intrappen. Men vraagt ons altijd vanwege onze typische aanpak: wij komen aan op Laundry Day en spelen daar Tom Jones!”

Schele: “En de mensen zingen evengoed mee. Wij stonden in 2016 vlak voor Netsky, die daar zijn enige show in België deed. Dan speel je voor tienduizend mensen.”

Ras: “Je ziet snel de gemiddelde leeftijd en de kledij die ze dragen. Een dj moet niet alleen maar zijn plaatjes draaien, maar ook zijn publiek inschatten. Wat zouden ze graag horen, hoe oud zijn ze? Dat is ook een stuk mensenkennis: stel dat we de platen die we die dag bij ons hebben aan iemand anders zouden geven, dan betekent dat nog niet dat die persoon meteen een dj is. Je moet een parcours afleggen. Dat kost bloed, zweet en tranen. Je brengt je set op basis van de ervaring die je jarenlang hebt opgebouwd.”

Ras: “Je vraagt je soms af hoe het komt dat die nieuwe generaties onze nummers kennen, maar klassiekers blijven blijkbaar klassiekers. Onlangs stonden wij op StuDay in de Antwerpse wijk Dam: veel twintigers, studentenclubs,… Iedereen zong mee. Ons publiek is ook voor een stuk ons mengpaneel: wanneer begint het mee te zingen? Bij Black Sabbath? Of toch maar mixen met The Monkees? Dan starten wij met ‘Then I saw her face…’ en vult het publiek aan: ‘Now I’m a believer’. Vervolgens komen wij weer. Het publiek mixt mee onze platen. Dat is een heel interactief gebeuren.”

Schele: “Tijdens onze feestjes mag je even uit de realiteit stappen en onbezorgd gelukkig zijn. Het mag al eens klinken en botsen: dat maakt het plezant. De rol van underdog ligt ons beter dan het idee om plots het Sportpaleis te moeten vullen.”
 

 

2017 loopt stilaan ten einde. Staat er op het einde van het jaar nog iets bijzonders op jullie programma?
 

Schele: “Wij wachten voorlopig nog rustig af. In oktober hebben wij onze vijftiende verjaardag gevierd in een zaaltje voor vierhonderd mensen. De zaal was in een halve minuut uitverkocht en er zouden enkele duizenden geïnteresseerden geweest zijn. Toen dachten we meteen om zo snel mogelijk een reusachtig feest te organiseren, maar de zalen die daarvoor in aanmerking kwamen, zijn vaak al lang op voorhand geboekt. Onze blik is daarom vooral gefocust op 2018.”

Ras: “Maar dat neemt niet weg dat we eind december nog een aantal toffe dingen doen. Zo zijn we op 22 december in domein Puyenbroeck in Wachtebeke voor Music for Life. We sluiten daar de Warmste Week af, live op radio en tv. Dat is de laatste avond voor de dag waarop het bedrag bekendgemaakt wordt. In die periode van de Warmste Week krijgen wij ook veel verzoekjes van goede doelen, waar we graag op ingaan als het past voor ons.”

 

Jullie laten jullie buikgevoel spreken op het moment zelf?
 

Schele: “Wij hebben geen businessplan. Dat hebben we nooit gehad, omdat onze dj-activiteiten eigenlijk als grap ontstaan zijn. Wij zijn wel degelijk serieus bezig, maar nemen onszelf niet te serieus. We laten de vragen dan ook rustig op ons afkomen.”

 

Ook voor 2018 wachten jullie dus rustig af? Mensen kunnen jullie eventueel nog boeken?
 

Ras: “Wij krijgen veel verzoekjes. Jammer genoeg zijn er maar 52 weekends per jaar. Veel mensen denken dat wij enkel plaatjes draaien, maar wij hebben allebei een gezinsleven en een vaste job. Wij moeten dus altijd goed kijken of alles klopt met onze agenda’s.”