We mogen er fier op zijn dat onze samenleving dierenwelzijn vandaag au sérieux neemt. Het is namelijk onze plicht als beschaafde samenleving om elk dierenleed dat we kunnen vermijden ook effectief te vermijden. Toen dierenwelzijn nog een federale bevoegdheid was, kon haast niemand antwoorden op de vraag wie de minister voor Dierenwelzijn was. Vandaag weet men dat wel en is men er ook van overtuigd dat dit ernstig wordt genomen.

Proactief beleid

We zijn overgeschakeld van een reactief beleid naar een proactief beleid. We doen vandaag dus meer dan enkel reageren op klachten. Dat vertaalt zich bijvoorbeeld in een versterking van de inspectiedienst met maar liefst zestig procent. Het is de eerste stap naar een echte ‘dierenpolitie’ die nog meer proactief werkt en vooral preventieve inspecties zal uitvoeren.

 

Door de grotere ruchtbaarheid rond dierenwelzijn
stellen we een verdubbeling vast van
het aantal meldingen en processen verbaal.
 

 

Meer meldingen

Door de grotere ruchtbaarheid rond dierenwelzijn stellen we een verdubbeling vast van het aantal meldingen en processen verbaal. Onze diensten zijn in zekere zin zelfs het slachtoffer van hun eigen succes, want door de forse toename van het aantal meldingen kunnen ze de dossiers amper nog bijhouden. De Vlaming hecht meer dan ooit belang aan dierenwelzijn. Bovendien is de drempel om wantoestanden te melden enorm verlaagd.

Maandelijks nemen we in Vlaanderen - helaas - gemiddeld tweehonderd dieren in beslag. Dat is schrijnend, want we doen dat enkel wanneer de nood echt hoog is. We moeten absoluut streven naar een samenleving met een kordaat dierenwelzijnsbeleid, waar de inspectiedienst niet langer hoeft uit te rukken voor zulke wantoestanden.

Ondersteuning dierenasielen

Er werd ook werk gemaakt van een verplichte identificatie en registratie van katten. Bij honden bestond dit reeds, waardoor het terugvindpercentage daar zeer hoog is. Daarom was het hoog tijd om dat ook voor katten te realiseren.

Daarnaast worden dierenasielen sinds enige tijd beter ondersteund. Dat gebeurt onder meer via opleidingen voor (vrijwillige) asielmedewerkers. Er is immers veel goede wil en we zien een enorme inzet, maar soms ontbreekt het medewerkers nog aan expertise over de opvang van dieren. Deze jaarlijkse opleidingen komen tot stand dankzij een samenwerking tussen verschillende hogescholen.

Strijd op vele fronten

Op het vlak van het onverdoofd slachten hebben we na lang vechten een politiek akkoord kunnen bereiken. We werken momenteel volop aan het concreet uitschrijven van een decreet dat het onmogelijk zal maken om nog onverdoofd te slachten. Vanaf 2019 zullen schapen en geiten enkel nog na bedwelming mogen worden afgemaakt.

Een andere problematiek die we via een verstrengde regelgeving willen aanpakken, is het blokstaarten, waarbij de staart van paarden om cosmetische redenen wordt verwijderd. Die staart is echter meer dan wat haren, het staartbeen wordt namelijk geamputeerd. Ondanks een verbod sinds 2001 is het blokstaarten nog steeds schering en inslag.

Ook voor de pelsdierenkweek zoeken we naar een concrete uitdoofregeling. We tellen in Vlaanderen vandaag echter nog steeds zeventien pelsdierenkwekerijen, waardoor dat uiteraard geen eenvoudige opdracht is.

Europese koploper

Op Europees niveau neemt Vlaanderen alvast het voortouw. We vormen samen met Nederland, Duitsland, Denemarken en Zweden een kopgroep die dierenwelzijn op de agenda wil zetten van de Europese Commissie, die hier tot vandaag nog maar amper in is geïnteresseerd. Zo hebben we inzake de illegale puppyhandel een concrete nota opgesteld. Die handel gebeurt immers over de grenzen heen en dient dus in samenwerking met de andere landen te worden aangepakt.