De hardwerkende 27-jarige West-Vlaamse is sinds drie jaar ook fulltime mama van Elena.

Van Miss-België naar bekende mama. Een wereld van verschil?

“Helemaal, mijn leven is 360 graden gedraaid. Ik heb een geweldig dochtertje en zou mezelf niet meer kunnen voorstellen zonder Elena. Ze is een leuk en vrolijk kind, maar ook erg koppig. Dat heeft ze van Olivier (lacht). Ze is op een heel leuke leeftijd gekomen nu. Speels en interactief. Ik moet wel zeggen dat het eventjes geduurd heeft voor ik me écht moeder voelde. Ik beviel met een keizersnede en mocht de eerste weken niet veel bewegen. Ik mocht haar niet baden of rechtstaan om haar te verschonen. Maar eens ik me beter voelde, kwam dat moedergevoel meteen. Ik merk dat ikzelf als persoon ook veranderd ben sinds ik moeder ben. Zo kan ik veel meer relativeren. Zolang mijn dochter oké is, is alles in orde. Ik maak me niet meer zo druk om te kleine dingen in het leven.”

Je bent op vrij jonge leeftijd bevallen van je dochtertje, was je voorbereid op het moederschap?

“Nee, eigenlijk niet voldoende. Mensen vertellen je op voorhand niet de gehele waarheid over het moederschap. Ja inderdaad, je krijgt enorm veel liefde van een kind. Maar mensen vergeten te vermelden hoe druk en lastig het soms ook is om mama te zijn. Je moet een groot deel van je leven opofferen, het onbezonnen tijdperk is voorbij. Ik ben absoluut pro jong moederschap, maar ik vind dat jonge moeders beter ingelicht moeten worden over de realiteit.

Olivier en ik hebben allebei een drukke baan, en ik denk dat dat in de meeste relaties wel zo is. Meteen na het ouderschapsverlof moet je weer aan het werk en kan al het geregel beginnen. Je moet een babysit zoeken of een crèche regelen. Je moet hulp van je vrienden en familie inschakelen en dat is niet altijd even makkelijk. Gelukkig heb ik veel hulp van mijn ouders en schoonouders. Mijn moeder heeft zelf vier kinderen en is een soort van übermoeder. Ze is verliefd op baby’s en alles wat met kinderen te maken heeft, daarom is ze zelf zo’n fantastische moeder. Ik ben heel blij dat mijn moeder en vader er voor mij waren in het begin, ik heb erg veel aan hen gehad.”

Ik kan me voorstellen dat een eerste kindje veel onzekerheden met zich mee brengt.

“Ja, in het begin was ik best onzeker. Wanneer Elena huilde of kuchte maakte ik me al zorgen. Je weet niet meteen wat er aan de hand is. Toen ze in haar park lag, en ze gaf nog maar een kick, ging ik haar al oppakken. Dat is een misstap geweest, uiteindelijk wilde ze nooit meer in haar park liggen en stond ik constant te stofzuigen en koken met Elena op mijn arm. Deze fout zal ik zeker geen tweede keer maken. Nu ken ik mijn dochter veel beter en kan ik het onderscheid maken tussen een ernstige huilpartij en tranen om aandacht.”

Nieuwe moeders zouden hun kind het eerste jaar gemiddeld zestien keer naar de dokter brengen. Zitten jullie onder of boven dit gemiddelde?

“Wauw, zeker eronder. Ik maak me af en toe zorgen over Elena, maar niet in die mate dat ik meteen naar de dokter ren wanneer ze hoest. Ze is ook, en nu moet ik hout vasthouden, gelukkig nog nooit echt ziek geweest. Één keertje had ze hoge koorts, toen zijn we wel naar Spoed gegaan, maar dit was ongeveer de enige keer dat er iets aan de hand was. Ik beschouw mezelf niet als een overbezorgde moeder. Wanneer Elena valt is alles weer goedgemaakt met een kus en een pleister. Ik probeer haar ook niet te bepamperen wanneer ze zichzelf pijn doet, ik wil dat ze sterk wordt en een karakter ontwikkelt.”

Hebben Olivier en jij dezelfde manier van opvoeden?

“Nee, Ik ben veel strenger dan Olivier, echt gek (lacht). Elena mag alles van hem, tot in het belachelijke toe. Ik word dan kwaad, ik werd net streng opgevoed. Beleefdheid en algemene normen waren erg belangrijk in ons huis. Je moest altijd met twee woorden spreken en ‘dank je’ en ‘alsjeblieft’ werden er van kleins af aan ingestampt. ‘Ik wil’ bestond niet, het moest zijn ‘ik zou graag’. Nu betrap ik mezelf er vaak op dat ik net dezelfde zinnetjes gebruik tegen mijn dochter als mijn moeder vroeger tegen mij. Die zinnetjes die ik zo vaak vervloekt heb. En Olivier is helemaal anders. Olivier zegt altijd ‘ja’. Ze moet maar eens lief kijken en hij is verkocht. Hij is de lieve ouder, en Elena weet heel goed bij wie ze moet zijn als ze iets wilt. Ik ben de strenge, maar ik denk niet dat dat slecht is.

Ik denk dat er een soort evenwicht moet zijn in het opvoedingsproces. Mijn zusjes en ik zagen onze beide ouders even graag vroeger, ook al was er altijd eentje die strenger was dan de andere. Maar bij de strenge gingen we dan extra ons best doen. Dus ik denk niet dat mijn strengheid in mijn nadeel zal pleiten (lacht).”

Je werkt 4/5 en bent moeder en echtgenote. Waar en hoe vind je nog tijd voor jezelf?

“Wanneer ik tijd voor mezelf wil, blijft Olivier bij Elena en ga ik naar mijn vrienden en familie in West-Vlaanderen. Dat is voor mij de beste ontspanning. Die kleine, simpele dingen waar je niet meer altijd tijd meer voor vindt en die vroeger zo vanzelfsprekend waren zijn nu echt ontspannend.

Eens iets gaan eten met een vriendin of een filmpje kijken. Ik ben er van overtuigd dat wanneer ik weer thuiskom, ik een betere moeder voor Elena ben. Ook als koppel heb je vrije tijd nodig. Ik ben misschien jong, maar ik weet wel waar ik over spreek. Als je altijd maar samen voor je kind leeft, en nooit tijd neemt voor je relatie dan komt dit niet goed. Wij proberen af en toe samen even ertussenuit te knijpen.

Pas op, wij doen ook veel dingen samen als gezin, en dat vind ik fantastisch. Maar toch moet je af en toe wat op de remmen staan. Je bent een jonge moeder maar je moet ook tijd vinden om zelf vrouw en echtgenote te zijn.”

Enkele favoriete moeder-dochtermomenten?

“De dag na mijn bevalling. Mijn bevalling zelf was niet gemakkelijk en diezelfde dag kwamen familie en vrienden op bezoek. Maar de volgende dag werd ik wakker, met enkel mijn kind op mijn borst. Wij twee, helemaal alleen in de kamer. Het was zo rustig en zo intiem, en het eerste moment waarop ik besefte dat ik écht moeder was.

Verder zal ik haar eerste schooldag nooit vergeten. Twee en half jaar heb je voor een kindje gezorgd en ineens zet je haar af in de harde wereld, zoals ik het noem. Voor de rest van haar leven zal ze nu naar school gaan en werken. Dat is heel vreemd om dat te beseffen. Ik hoop dat Elena graag naar school zal gaan. Ze heeft alvast een geweldige juffrouw, dat stelt me gerust.”

Een tweede baby in het vizier?

“Die komt, maar wanneer weten we nog niet. Momenteel hebben veel vrouwen problemen een tweede kind te krijgen, dus ik wil zeker niet voorbarig zijn. Maar ik krijg wel telkens kriebels wanneer ik een baby zie, dus binnenkort gaan we wel weer proberen. Fingers crossed!”